Lekker Seksistisch op zijn Vlaams. Keuken en Politiek.

Louis Paul Boon.  Eten op zijn Vlaams. De Arbeiderspers, 1972

 

Ik heb van dit boek gesmuld. Ik woon al jaren in het buitenland, en dit riep diepe keuken- en moedertaalherinneringen op. Maar hoezeer ik Boon ook als schrijver waardeer, ik kan er niet naast kijken: dit is een zéér genderongelijk boekje. Het is een haast sadistisch vergenoegen (en niet erg fair ook – tenslotte leeft de man niet meer, en kan zich niet verdedigen; en men moet de dingen ook in zijn tijd zien, het waren tenslotte de jaren vijftig) er enkele pareltjes uit te halen:

“Dat zei mijn vader indertijd nog: Had in mijn jonge jaren gesneden brood en gemalen koffie bestaan, ik zou nooit getrouwd hebben.”

Daarmee weet “het vrouwtje” wat van haar verwacht wordt in het huwelijk. Men krijgt wel heel erg de indruk dat alles in de keuken marcheert als “moeder de vrouw” maar minutieus uitvoert wat haar heer en meester haar opdraagt.

Als een man zichzelf op deze manier in zijn hemd zet, kan ik daar alleen maar om glimlachen. Maar het wordt dan toch snel grimmig, en ook onbetamelijk buitenlandonvriendelijk:

Hawaïaans! Ach, en wat was dat, Hawaïaans? Een gebakken banaan. Moest je vrouw he op je eigen tafel een gebakken banaan voorschotelen, je ging haar meteen een gebakken muilpeer toedienen, zodat ze ‘hawaai hawaai’ zou beginnen schreeuwen.

Om tenslotte in wansmakelijk racisme te vervallen:

Verder was er diezelfde zwarte worst, maar nu dikker van lijf en met vierkant gesneden stukjes spek of vet in, bloedworst genaamd. Ik weet het nog best, voor de grap gaf men het in de volksbuurten de naam in de volksbuurten “Kongolese biefstukken met ruiten in”.

 

boonetenopzijnvlaams

Dit boekje is een tijdsdocument. De vanzelfsprekendheid van deze uitspraken is pijnlijk. Het is blijkbaar een dunne lijn die de liefde voor de eigen taal en de eigen keuken scheiden van xenofobie en racisme. Louis Paul Boon behoorde tot de generatie van mijn ouders, en ik heb het geluk gehad in een totaal andere tijdsgee
st op te groeien, waar zowel spaghetti bolognese als stoverij-met-frietjes tot de dagelijkse kost gerekend werden. Boons seksisme en racisme behoorden toen niet meer tot de bon ton.
Ik vraag me niet af wat Boon van de huidige vegetarische en vegane keuken zou hebben gemaakt – men kan het zich voorstellen. Kop of hoofdvak, gebakken uier en bloedworst behoren tot zijn lievelingsgerechten. Maar in zó een sappig Vlaams vertelt Boon over zijn culinaire lusten, dat ik er toch graag zijn Boontjes over gelezen had. Compleet met seksistische saus en flauwe grappen van aan de toog – al was het maar om hem, van man tot man, van repliek te dienen.

 

 

 

#readingnow #keukenenpolitiek

share!

Translator English and German to Dutch and tutor of Biblical Hebrew in Vienna, Austria. Once wrote an MA thesis on Qohelet and never lived to regret it. Culinary Arts Addict. Ignostic. Spinozist. Fan of Zen.

Leave a comment